Hevig geëmotioneerd stond Hans Vogels, omringd door het BAS Dakar-team, op het podium in Valparaíso. Klus geklaard, Dakar uitgereden, veel geleerd en beste debutant in het motorklassement op de koop toe. “Zo geweldig dit. Ik voel me ook echt een winnaar.” Op het podium voelde Vogels de ontlading van twee weken Dakar. “Ongelooflijk. Ik kreeg mijn medaille en de prijs voor Rookie of the year en het publiek ging helemaal uit zijn dak. Ik geniet met volle teugen.” De laatste etappe had Vogels ook al zo’n plezier gedaan: “Een heerlijke proef. Ik heb zó lekker gereden. In één woord: geweldig.”

 

Vogels kan terugkijken op een uitstekend debuut in de Dakar – een editie die gerust zwaar mag worden genoemd. 55 procent van de motorrijders haalde finish niet. Van de 58 rookies kwamen er 19 aan de finish. En daar steekt Vogels met de 22ste plaats algemeen met kop en schouders bovenuit.

 

Twee slechte dagen kende Vogels in zijn debuut-Dakar, twee keer in een marathonetappe. Op dag 3 kwam hij door een navigatiefoutje in een ravijn terecht. Vogels toonde aan te beschikken over een enorme veerkracht en vechtlust. Hij moest diep in zijn reserves putten en het doorzettingsvermogen uit zijn tenen halen om eruit te komen.

 

“Ik ben de man met de hamer wel tien keer tegengekomen en elke keer sloeg ie harder. Ik zat helemaal alleen in een enorm woest gebied. Ik heb me immens eenzaam gevoeld. Door de ijle lucht op 4000 meter hoogte had ik barstende hoofdpijn. Ik was soms helemaal de weg kwijt. Er komt van alles in je op: opgeven, doorgaan, nooit meer. Ik heb een paar keer overwogen om op de noodknop te drukken. Maar op de rode knop drukken is opgeven en dat wilde ik niet. Ik besloot om te blijven proberen tot mijn benzine of mijn water op was. Dat ik eruit gekomen ben, beschouw ik als een wonder.”

Het was even zoeken naar de laatste waypoints, verstopt in de duinen bij Copiapó, maar Hans Vogels heeft ze allemaal gevonden. Dat leverde hem de 26ste plaats op in de twaalfde etappe, de voorlaatste van de Dakar 2014. Een mooie dag, vond Vogels, maar soms een beetje saai.

 

Het eerste deel van de 350 kilometer lange special kon de BAS Dakar-rijder nauwelijks bekoren. “Het was saai. Harde, snelle paden, het leek soms wel een gewone weg. Bij de duinen begon het pas leuk te worden.” Het was wel een beetje tricky en Vogels kwam er niet altijd meteen uit. “Op een gegeven moment kwam ik bij een punt waar we omhoog moesten. Maar ik zag allerlei sporen uitlopen en zag ook dat er weer waren omgedraaid. Dan weet je niet of dat is omdat ze fout zaten of gewoon niet boven konden komen. Het was inderdaad wel lastig om boven te komen en eenmaal boven moest je nog twee waypoints zoeken. Dat ging ook allemaal nog wel, ik heb ze gevonden.”

Lang en zwaar is de korte samenvatting van de elfde etappe, van Antofagasta naar El Salvador. Het viel Hans Vogels niets mee. “Van kilometer 200 tot 600 heb ik iedere kilometer zitten wegknabbelen. Ik ben blij dat ik in het bivak ben. Ik heb wel veel geleerd vandaag.”

 

Vooral de enorme hoeveelheid stenen maakte de etappe zwaar. Het ging een paar keer bijna mis. “Ik heb een paar flinke klappers gemaakt. Niet gevallen – nét niet – maar wel zo dat ik met mijn voorwiel op een steen ketste, een handstand op de motor heb gemaakt en dat ik mijn eigen kentekenplaat kon lezen. Als dat gebeurt, weet je dat je op de limiet rijdt. Ik heb gas terug genomen.”

Vandaag is de koninginnerit van de Dakar: een special van 605 kilometer naar El Salvador, door de duinen bij Copiapo. Vogels kijkt er met vertrouwen naar uit. “De KTM is perfect, de monteurs doen hun werk perfect, het BAS Dakar-team is perfect en ik zit ook goed in mijn vel. Als er iets mis gaat, dan heb ik domme pech of ik heb zelfs iets heel stoms gedaan. Maar ik laat me vandaag niet gek maken. En als ik die etappe heb gehad, moeten de laatste twee dagen ook wel te slijten zijn.”

 

 

Zo fris als een hoentje stond Hans Vogels in het bivak van Antofagasta. Het was hem niet aan te zien dat hij net 631 kilometer special had gereden, terwijl de tiende etappe van de Dakar toch niet de boeken in zal gaan als een fluitje van een cent. Maar Vogels had het zo naar zijn zin gehad op de laatste 200 kilometer, dat de special als een ontspannend offroadritje werkte.

 

Het begin van de etappe van Iquique naar Antofagasta was niet aan Vogels besteed. De eerste 100 kilometer bestond uit duinen en daar is Vogels is geen fan van. Hij blijft het maar vreemde, vervelende dingen vinden en zag er daarom een beetje tegenop. Net voor de start van de special had hij het daar over met Henk Knuiman, die een halve minuut na hem moest starten. “Henk zei: ‘Die twee daar voor ons, met die gele jasjes, die weten hier de weg. Die rijden blind door de duinen.’ Nou, eerst was er nog 5 tot 8 kilometer gravel, dus voor de duinen zat Vogeltje mooi achter de gele jasjes, haha. Dank je wel, Henk, voor de tip.”

 

Hans Vogels moest even wennen aan de duinen in de Atacama-woestijn. De zandbulten in Chili zijn toch net iets anders dan die in Marokko en in Argentinië. Vogels reed er foutloos doorheen en klokte op de finish van de negende etappe in Iquique de 22ste tijd. In het klassement staat Vogels 21ste.

 

Met 422 kilometer special was de etappe van Calama naar Iquique een lange dag. “Maar wel een hele mooie dag”, vond Hans Vogels. “Ik heb de hele dag alleen gereden: niemand gezien onderweg en gewoon mijn eigen ding gedaan. Het ging hartstikke goed. Toen ik de duinen in reed, in het laatste deel van de proef, heb ik het even rustig aan gedaan. Het blijft toch vreemd, die duinen.”

 

De totale gekte in Bolivia was gisteren voorbij gegaan aan Hans Vogels. Hij was naar eigen zeggen “zo ver van het padje af” dat hij er niets van meekreeg. Weer hersteld besloot hij er vandaag, in de achtste etappe, extra van te genieten. “Ongelooflijk, zo veel mensen. Vijf rijen dik, vlaggen, vuurwerk. Het leek wel of er straf op stond als mensen thuis zouden blijven.”

 Aan zijn 21ste tijd, waarmee hij over 462 kilometer maar een half uur toegaf op dagwinnaar Cyril Despres, was te zien dat Vogels zich vandaag stukken beter voelde dan gisteren in de zevende etappe, toen hij last kreeg van de hoogte. In het bivak in Uyuni werd hij goed geholpen met zuurstof en medicatie tegen hoogteziekte. “Ik heb niet veel aan mijn motor gedaan. Ik vond rust pakken en herstellen belangrijker.”

Een kwaaie dag’ noemde Hans Vogels de zevende etappe van de Dakar 2014, die de motorrijders naar Bolivia voerde. Van halverwege de proef tot de finish in Uyuni zat Vogels als een vaatdoek op de motor. “Ik ben doodziek geweest”, vertelde hij. “Bij de finish heb ik een half uur aan het zuurstof gelegen. Nu gaat het wel weer.”

 

De BAS Dakar-coureur had veel last van de hoogte en de ijle lucht in Bolivia. “In het begin ging het eigenlijk heel goed. Het rijden ging lekker, ik kon de gang er goed in houden.” Vogels kwam op wp6, goed 100 kilometer in de proef, nog met de zeventiende tijd door. Daarna ging het mis. “Ik keek scheel van de hoofdpijn en moest voortdurend overgeven. Het ging gewoon echt niet meer. Ik was zo slap dat ik nauwelijks op de motor kon blijven zitten.” Vogels klokte uiteindelijk de dertigste tijd.

In de laatste etappe voor de rustdag was Hans Vogels vandaag de beste Nederlandse motorrijder, op de 21ste plaats. De rit over 400 kilometer van Tucuman naar Salta was de BAS Dakar-rijder op het lijf geschreven. Vogels sluit de eerste week van zijn Dakardebuut af op een keurige 25ste plaats in het klassement.

 

Met een tevreden gevoel keek Vogels terug op zijn eerste Dakarweek. Hij kwam zichzelf keihard tegen, maar overwon de tegenslagen en hield het hoofd koel. “Na de marathonetappe, waarin ik ontzettend heb lopen worstelen, dacht ik dat ik te veel tijd was verloren. Nu zijn we een paar dagen verder en blijkt het allemaal wel mee te vallen. Ik ben rustig gebleven, heb mijn eigen ding gedaan en ben tevreden met het resultaat tot nu toe. Gewoon regelmatig rijden en dan komen de resultaten vanzelf. Het eerste doel is bereikt: de rustdag halen. En die rustdag hebben we nu eenmaal, dus ik ga er gebruik van maken.”

Je kind in de Dakar hebben, is niet altijd even fijn. Riche Vogels, de vader van Hans, weet er alles van. Als lid van het BAS Dakar-team reist hij mee in de assistentiekaravaan, om te sleutelen aan de KTM van Hans maar vooral ook om er te zijn. “Iedere ochtend zeg ik tegen Hans: ‘Het maakt me niet uit wat je doet, als je maar voorzichtig bent en heel terug komt’. Ik ben trots, maar ook heel bezorgd.”

 

Het was Riche die, als fanatiek offroad- en endurorijder, de motorsport bij Hans met de paplepel ingoot. Hans was er als 10-jarig jochie bij toen zijn vader de Zesdaagse reed. “Toen zei hij al: ‘Dat wil ik later ook’. Hij wilde een motortje, maar op school ging het niet zo goed. Toen heb ik beloofd: ‘Als jij je best doet op school, krijg je er een’. Dat hielp, want hij ging ontzettend zijn best doen en heeft inderdaad dat motortje gekregen.”

Hans Vogels begint na vijf zware dagen Dakar zijn lijf te voelen. In de etappe van Chilecito naar Tucuman merkte de BAS Dakar-rijder dat zijn armen en linkerschouder toch wel te lijden hebben onder de beperkte fysieke voorbereiding als gevolg van de drie sleutelbeenbreuken. Toch reed Vogels opnieuw naar een prima resultaat: 25ste.

 

Het leek of Vogels die uitslag niet helemaal had verwacht. “Ik merkte vandaag dat ik fysiek niet zo sterk ben als ik had gehoopt. Het was een etappe met veel zand en voor mijn gevoel bakte ik er niks van. Ik rij er niet soepel doorheen. Mijn armen zijn niet sterk genoeg en mijn linker schouder en sleutelbeen doen best pijn. Maar goed, ik heb mijn ritme te pakken en het is nog één dag tot de rustdag.”

 

Ook de vijfde etappe van de Dakar 2014 was weer een stevige, hoewel het tweede deel van de proef voor de motoren ‘om veiligheidsredenen’ werd afgelast. De motorrijders hadden daardoor ‘maar’ 211 kilometer special in plaats van 527. “Ik hoorde bij het checkpoint dat dat ineens de finish was geworden. Ik vond het wel jammer dat het tweede deel niet doorging. Stenen en technische stukken liggen mij beter dan zand, maar ik wil het wel graag leren en verbeteren. Daarom had ik me net voorgenomen om in deel 2 extra mijn best te gaan doen in het zand. Mooie bochtjes rijden en zo.” In plaats daarvan moesten de rijders rechtstreeks naar Tucuman, over honderden kilometers asfalt. “Daar word je pas echt moe van”, vond Vogels. “Die verbindingen zijn lang en super saai. Dat valt me erg tegen. Je weet niet op den duur niet meer hoe je moet zitten: linker bil, rechter bil, staan, hangen. Dan kun je beter een proef rijden.”

 

Met het oog op de tweede helft had Vogels het in de slotfase van deel 1 rustig aan gedaan, om zichzelf te sparen. “Dat eerste deel was toch wel pittig. Uit de duinen reden we een rio in waar een waypoint moest liggen, maar dat kon ik niet vinden. Ik was niet de enige: we lagen daar met een man of tien rond te scheuren. Toen ik het had gevonden, moest ik 16 kilometer terug – zo veel was ik verkeerd gereden. Er was op dat stuk veel stof en daar moet ik niks van hebben, omdat je weinig ziet. Toen ik onderweg ook nog een Honda rijder zag liggen, die was gevallen – dat zag er helemaal niet goed uit – heb ik het extra rustig aan gedaan.”

 

Gister ontvingen we een hoopvol bericht vanuit het Dakar! Er zou mogelijk een sprankje hoop zijn dat Sjors van Heertum toch nog verder kon in de Dakar 2014. Van Heertum vertelde zijn bizarre avontuur van de derde etappe in Chilecito. Wedstrijdleider David Castera stuurde Van Heertum samen met nog vijf andere motorrijders 70 kilometer voor de finish van etappe 3 terug de berg af. De proef was geneutraliseerd en Castera verbood de mannen naar de start van etappe 4 te rijden.

 

Het lot van de BAS Dakar-rijder lag hiermee in handen van Castera. De kans was aanzienlijk dat Van Heertum gewoon uit de rally ligt, maar aangezien hij verder kon maar niet mocht, is er nog een theoretische mogelijkheid dat de wedstrijdleiding hem met een forse dosis straftijd alsnog laat starten in de vijfde etappe.

 

Van Heertum stond op 70 kilometer van de finish met een kapot motorblok in de bergen. “Jan van Gerven is bij me geweest en samen hebben we geprobeerd het te repareren”, vertelt Van Heertum. “Dat lukte niet, tenzij we er een heel ander blok in konden hangen. Een motorrijder met een dikke pols, die te veel pijn had om verder te rijden, bood mij zijn blok aan voor een schappelijke prijs. Daar zijn we mee aan de gang gegaan, maar toen kwam er een auto van de organisatie aan. Die vertelde dat de rest van de proef was geneutraliseerd en dat we niet verder naar boven mochten, omdat alle helikopters te druk waren met het evacueren van gestrande en gewonde motorrijders en omdat het donker werd. We stonden daar met zes man die fit genoeg waren om door te gaan, maar we werden naar beneden gestuurd.”

 

Daar hield wedstrijdleider Castera de mannen tegen. “We moesten slapen, zei Castera. Dus we hebben een kampvuurtje gemaakt waar we met ons zessen omheen zijn gaan liggen.”

 

Toen het licht werd, wilden de mannen alsnog naar de start van de vierde etappe, maar ook dat mocht niet. Van Heertum: “We werden naar het bivak in San Juan gestuurd. Ik ben daar op de motor van die vent met die dikke pols heen gereden. Iedereen was al weg, het bivak werd al afgebroken. De wedstrijdleider van de trucks, Fabien Calvet, heeft ons vervolgens naar Chilecito gestuurd. We hadden geen roadbook, niks. De politie heeft ons op weg geholpen en we zijn met zijn zessen hierheen gereden. We willen alle zes verder en zijn al bij de wedstrijdleiding geweest, maar het is wachten op Castera. Die moet de beslissing nemen, omdat hij het was die ons verbood verder te rijden. Ik hoop dat we verder kunnen. Mijn eigen motor wordt hier vanavond laat verwacht, met de bezemwagen. Als we dan het blok kunnen wisselen, ga ik morgenochtend weer rijden.”

 

Het kleine sprankje hoop dat Sjors van Heertum nog had om de Dakar te vervolgen is door de wedstrijdleiding weggenomen: Van Heertum mocht niet starten in de vijfde etappe. Hij was immers niet gefinisht in de derde etappe en had de vierde etappe helemaal niet gereden. Volgens wedstrijdleider David Castera had hij Van Heertum en nog een paar anderen uit de proef gestuurd omdat verder rijden te gevaarlijk was en de kans dat zij nog de finish zouden halen nihil was. Van Heertum en Jan van Gerven zijn nog aan het bekijken of ze bij de rally blijven of vervroegd naar huis komen. De hoop is nu gevestigd op een veilige en succesvolle finish van Hans Vogels.

De 3e etappe van de Dakar 2014 was een slechte dag voor het BAS Dakar team.
Het was een uiterst warme dag met een listig parcours. Sjors van Heertum en teamgenoot Jan van Gerven hebben in de derde etappe van de Dakar 2014 de strijd moeten staken. 

 

Sjors van Heertum kwam in het eerste deel van de special stil te staan met een kapotte koppakking. Een passerende Zweedse motorrijder heeft Sjors zijn motorblok aangeboden en hebben geprobeerd de motorblokken te wisselen. Helaas is het niet gelukt om het andere motorblok succesvol te monteren.

 

Jan van Gerven was verkeerd gereden en kwam in een ravijn terecht waar hij zijn motor niet uit kreeg. Na lang proberen raakte Jan door zijn water heen en, heeft hij middels noodknop de organisatie om hulp gevraagd. Jan is vervolgens per auto van de organisatie teruggebracht naar het bivak in San Juan.

 

Hans Vogels
“Ik heb nog nooit zo afgezien als in deze derde etappe van de Dakar 2014. Na een navigatiefout in de bergen was ik uren aan het vechten om weer met de motor uit een ravijn te komen.
Ik heb stukken gehad waar je met een trialmotor nog niet doorheen kwam. Ik ben helemaal gesloopt.” Vogels finishte als 79ste.

 

Vandaag dag 3: Van San Rafael naar San Juan bestaande uit een Verbinding: 292km en de Special: 373km.

De motoren vertrekken om 4.30 uur (lokale tijd) uit het bivak. De start van de proef is om 8.40 uur (12.40 uur Nederlandse tijd). Na 263 kilometer special scheiden de wegen van de motoren en de auto’s. De motorrijders klimmen vervolgens naar 4300 meter hoogte en dalen weer af naar hun eigen bivak. Voor hen is het de eerste helft van de eerste marathonetappe, waarin ze geen assistentie of reserve-onderdelen tot hun beschikking hebben. Er gaan geruchten dat de etappe wordt ingekort vanwege schade door de regen van afgelopen week.

De Dakar komt in de buurt van de Andes en dat was in de tweede etappe al goed te merken. Zinderende hitte maakte de beruchte Grijze Duinen van Nihuil nog moeilijker dan ze al waren. Hans Vogels bracht het er van de drie BAS Dakar-rijders het beste vanaf met een 31ste plaats.

De 359 kilometer lange special van de etappe van San Luis naar San Rafael bestond uit twee delen: het eerste deel was snel, het tweede deel bestond uit een grote duinenpartij. Het was in het tweede deel dat Jan van Gerven in de problemen kwam. Halverwege de proef kwam hij namelijk nog met de 40ste tijd door. Middenin de duinen begon de ellende, toen Van Gerven ontdekte dat hij benzine lekte, vermoedelijk als gevolg van een verstopte carburateur. Van Gerven finishte als 91ste. Ook Sjors van Heertum kende brandstofproblemen, maar hij kon blijven rijden en kwam als 63ste over de streep.

 

Vandaag dag 2: Van San Luis naar San Rafael bestaande uit een Verbinding: 365 km en de Special: 359 km.

 

De eerste motor begint om 13.00 uur Nederlandse tijd aan de tweede special. Deze proef zou, in het eerste gedeelte tenminste, de snelste van deze Dakar zijn. De deelnemers krijgen de eerste duinen voor de kiezen: de grijze duinen van Nihuil. In het verleden is al gebleken dat die bepaald niet eenvoudig zijn en deze keer zal het nog intensiever zijn. De motoren/quads rijden deels een andere route dan de auto’s en de trucks. De motoren rijden daardoor 74 kilometer minder dan de auto’s.

 

Volg Sjors, Hans en Jan live op http://gaps.dakar.com/2014/dakar/stage-02/aso/ukie.php

 

De drie motorrijders van het BAS Dakar-team zijn zonder problemen door de eerste etappe van de Dakar 2014 gerold. Hans Vogels finishte in zijn eerste Dakaretappe ooit op een uitstekende 38ste plaats. Jan van Gerven bereikte de eindstreep als 82ste, Sjors van Heertum reed de 88ste tijd.

De etappe van Rosario naar San Luis was een lange, van in totaal 809 kilometer. Na 400 kilometer over de weg begon de special, die ondanks de beperkte lengte van 180 kilometer zeker niet eenvoudig was.

 

BAS Dakar leverde vanavond drie motoren af in het parc fermé in Rosario. Jan van Gerven, voor de derde keer aan de start van de Dakar Rally, loodste zijn debuterende teamgenoten Hans Vogels en Sjors van Heertum fluitend door de keuringen. De twee assistentietrucks van het team waren donderdag al goedgekeurd. De motoren moeten nog een dagje in het parc fermé blijven staan. Morgen (zaterdag) begint de Dakar met een podiumstart in Rosario. Zondag is de eerste etappe, naar San Luis, over 809 kilometer, waarvan 180 kilometer wedstrijdproef.

 

na ‘n lange dag zijn alle spullen gekeurd en geladen op de boot naar Buenos Aires Argentinië.

‘s nachts om 01.00 vertrokken en dezelfde dag ‘s avonds om 20.00 thuis. Al met al is het erg goed verlopen.

 

De Spanjaard Joan Barreda (foto) is de winnaar van de eerste stage van de OiLibya Rally van Marokko die vandaag verreden is. In de 203 km lange etappe door het zand van Cheggaga bleef hij zijn landgenoot Marc Coma en de Portugees Paulo Goncalves ruim drie minuten voor.

De OiLibya Rally is niet alleen de laatste technische motorentest voor de komende Dakar. Het is ook de laatste kans voor de rijders en teams om te zien waar ze staan ten opzichte van elkaar.